Peter Builtjes, 6 januari 2026
Januari is een maand van terugkijken en vooruitkijken. Er zijn weinig positieve zaken te noemen in het vorige jaar over het verder bestrijden van de klimaatcrisis, het behouden van de biodiversiteit, het verbeteren van het milieu. De klimaat conferentie, CPO26, in Brazilië, de plastic conferentie in Basel, waren nou niet echt bijeenkomsten waar je vrolijk of positief van werd.
Vooruitkijkend naar 2026 zoek je met een lantaarntje naar hoopvolle signalen. Er komen wel wat positieve geluiden van het nieuwe kabinet in wording, er blijft in Europa wel wat overeind van de Green Deal, maar of dat veel zoden aan de dijk zet is de vraag. Noodzakelijk is een echte systeemverandering, een andere manier van leven het inrichten van onze maatschappij, de economie. Maar je moet reëel zijn, wanneer de meeste mensen dat niet willen, er te weinig draagvlak voor is?
Tel je zegeningen
Mijn gelovige voorouders zeiden vaak: tel je zegeningen. Dat zeiden ze ook in heel moeilijke tijden, in de tweede Wereld Oorlog. Waar vind ik zegeningen? Er is na het Kyotoprotocol, na de Parijs overeenkomst best wel wat gebeurd. We hebben aan het eind van deze eeuw een opwarming van zo’n 3 graden, en geen 4. Duidelijk is dat 3 graden veel te veel is, maar 4 graden is veel erger, toch? Ieder broeikasgas molecuul dat niet in de atmosfeer komt, is “meegenomen”. De weg die we moeten opgaan is dapper verder gaan om energie te besparen, minder spullen te kopen. Dat zijn kleine stapjes, maar wel in de goede richting. We moeten ook blijven nadenken over en werken aan een echte systeemverandering. Een houding gaan aannemen en propageren dat de mens een deel van de natuur is en niet meer dan natuur is. Laten we in die verbondenheid dapper op weg gaan. Er zijn steeds meer mensen, met een lantaarntje, op die weg te vinden, binnen en buiten de kerk, binnen en buiten het geloof. Zie daar de zegeningen.
