Pas vierden we in onze kerk startzondag: het begin van het nieuwe kerkelijk jaar. In veel PKN-gemeenten wordt dan ook het jaarthema voor het komende seizoen bekendgemaakt. Dit jaar is dat: ‘Kijk! Laat je verrassen door het werk van Gods Geest’. Een prachtig en inspirerend thema, vind ik zelf.
In 2014 mocht ik mijn kerkelijk examen afleggen in de Lutherse Kerk in Groot-Brittannië. De bisschop toen gaf mij als opdracht een boekbespreking: Gunnar Wertelius, Ora Continua: das Verhältnis zwischen Glaube und Gebet in der Theologie Martin Luthers. Geen gemakkelijk werk, maar toch eentje waar ik veel van geleerd heb.
Het is dit jaar 800 jaar geleden dat Franciscus van Assisi aan het eind van zijn leven het prachtige Zonnelied heeft geschreven. Het is een lofzang voor God, gezongen door heel de schepping. Wij zingen mee met broeder zon, vuur en wind, met zuster maan, water en moeder aarde. Ter ere van het 800 jarig bestaan hebben de Schrijvers voor Gerechtigheid een nieuwe vertaling van het Zonnelied gemaakt en op muziek gezet. Een mooi en vrolijk lied om God te loven met 'uw gouden stem, harp en fluit'.
Deze zomer is bijzonder voor mij, want onze jongste zoon gaat in augustus trouwen. Hij gaat zelfs een internationale relatie aan, want hij huwt een Française in Frankrijk. Onze zoon en zijn toekomstige vrouw zijn al enkele jaren bezig een biologische boerderij op te zetten en te exploiteren. Beiden hebben ze een goede opleiding en positie gehad als landschapsarchitect respectievelijk internationale handelsdeskundige. Maar in toenemende mate voelden ze zich ongelukkig in hun moderne grootstedelijke woon- en werkomgeving. Ook raakten ze vanuit hun expertise bezorgd over de kwetsbaarheid, energieafhankelijkheid en milieuschade van de huidige industriële voedselproductie. Overigens zonder elkaar te kennen, de een in Frankrijk, de ander in Nederland.
Het nieuwe Handboek kerkvergroeners’ is voor iedereen die vanuit geloof goed met de Aarde wil omgaan en ernaar verlangt dat zorg voor de schepping ook in de kerk een plek krijgt. Aandacht voor duurzaamheid in de kerk groeit gelukkig, maar is nog lang niet altijd een vanzelfsprekendheid. Dit boek geeft handreikingen om in je geloofsgemeenschap met elkaar in gesprek te gaan en te reflecteren op onze levenshouding en levensstijl. Je vindt inspirerende en enthousiasmerende verhalen van mensen en kerken die al langer werken aan ‘kerkvergroening’ en voorbeelden van wat je praktisch zou kunnen doen in de kerk. Het boek kan helpen om je geloofsgemeenschap mee te nemen in het proces van vergroenen. Hoe ga je om met verschillende gevoelens die leven rondom het thema duurzaamheid en verandering? Naast aandacht voor de praktijk biedt het boek ook verdieping, om te begrijpen waarom een duurzame levensstijl heel logisch voortvloeit uit het christelijk geloof. Het is de schepping zelf die roept om een kerk die zorg draagt, om mensen die zorg dragen.
Het boek maakt deel uit van de serie ‘Werken in de kerk’ die al jarenlang veel gebruikt wordt in allerlei kerken. Omdat de wereld en de kerk veranderen worden de boeken één voor één weer opgefrist aan de hand van nieuwe inzichten en met oog voor doorgaande trends en ontwikkelingen. Het Handboek kerkvergroeners is tot stand gekomen door een samenwerking van GroeneKerken en de uitgever Buijten & Schipperheijn.
De meervoudige ecologische crisis confronteert ons niet alleen met de gebrokenheid van onze wereld, maar ook met de kwetsbaarheid van onze systemen en van onszelf. Hoe kunnen we helen?
Lange tijd verkeerden we in de waan dat rampen ons niet meer zouden overkomen. Het westerse leven had de prettige schijn van maakbaarheid. Het was slechts een kwestie van tijd totdat de wetenschap en technologische vooruitgang de grootste problemen de wereld uit zouden helpen. Dachten we. De meervoudige ecologische crisis confronteert ons niet alleen met de gebrokenheid van onze wereld, maar ook met de kwetsbaarheid van onze systemen en van onszelf. Hoe kunnen we helen? Kelly Keasberry, schreef er een inspirerend boek over: Geworteld in verbinding; een ecologische theologie voor de toekomst.
Afgelopen week zag ik een bosrand in herfstkleur, met bruin, rood, geel en nog her en der wat groen. Prachtig! Je zou denken dat bomen niet denken, maar een bezoek aan het Groote Museum Artis leerde me dat de ‘denkkracht’ van bomen in de wortels zit, die er bijvoorbeeld voor zorgt dat de bomen met hun kruinen de bosrand opvullen. Dankzij de nieuwe inzichten uit de wetenschap keek ik anders. Ik was vol verwondering en bewondering voor dit organisme de bosrand en realiseerde me dat ook mijn lichaam vol zit met bacteriën.