Als je iets van de stilte en de rust van oude, kloosterlijke spiritualiteit in je eigen leven wil brengen, kom dan luisteren naar deze lezing. Maria van Mierlo leeft al meer dan twintig jaar volgens die oude wijsheid van monniken, en heeft tegelijkertijd een doodgewoon leven, buiten kloostermuren. Met een relatie, kinderen, een baan en al het andere wat bij onze tijd hoort. Die combi van klooster en wereld is ook mogelijk voor jou.
De lezing ‘Kloosterwijsheid vandaag’ volgt de ordening van de hoofdstukken uit het gelijknamige boek.
Na deze avond ga je naar huis met nieuwe inzichten over: – het verschil tussen het horizontale en verticale leven, – de functie van je lichaam in relatie tot spiritualiteit, – de praktische (en weerbarstige) kant van het toepassen van oude wijsheid. Aan de hand van concrete voorbeelden krijg je tips voor je eigen leven.
Kloosterwijsheid vandaag van Maria van Mierlo is een spirituele gids voor eenvoudig leven. Het boek laat zien dat een werkelijk spiritueel leven een bepaalde innerlijke houding vraagt van jouzelf. Een geestelijk/spiritueel leven leiden gaat verder dan mooie teksten van andere mensen lezen. Het gaat om een levensweg, jóuw weg, met alle confrontaties en valpartijen van dien. Kloosterwijsheid vandaag onthult in drie delen hoe die weg naar innerlijke omkering verloopt. Geen zelfhulpboek, maar een bewustwordingsboek. Dit boek roept je wakker – na het lezen is geen gesprek meer hetzelfde.
Maria van Mierlo is ruim twintig jaar lid van een kloostergroep (Cisterciënzergroep Sion) en kreeg daarin lessen van monniken en monialen die haar de weg wezen. Nu leidt ze retraites, begeleidt ze mensen, en schrijft en spreekt ze over dit ene onderwerp, dat haar eigen leven zo totaal veranderde.
Kloosterwijsheid vandaag is een uitgave van Otheo Books.
De Liturgische handreiking groene geloofsrituelen helpt geloofsgemeenschappen op weg om hun geloof te beleven in verbondenheid met de Schepper en de schepping.
Hoe verwoorden we ecologische bekering in gebed? Welke rituelen helpen ons verdriet te dragen over wat verloren gaat? en hoe vieren we hoop en verbondenheid met de schepping?
De kerk gebruikt al eeuwen rituelen om het hart te raken en grote gevoelens te uiten. Om met elkaar in verbinding te komen met het goddelijke. Daarom hebben de Laudato Si’ Alliantie Nederland, Groene Kerken en A Rocha bedacht om die traditie van kerkelijke rituelen ook in te zetten voor de zorg voor de schepping.
“Om vreugde en verdriet om schepping en klimaat een plek te geven in de geloofsgemeenschap.”
Met twaalf uitgewerkte rituelen voor bijeenkomsten en vieringen, binnen en buiten, nodigt deze handreiking gemeenschappen uit om zelf aan de slag te gaan.
Vanaf dit seizoen worden er voor het eerst enkele kleinschalige events georganiseerd bij “De Oase”, de nieuwe natuurkapel op de Eemlandhoeve in Bunschoten. Deze plek is genoemd naar haar bedoeling: om een plek te zijn waar je welkom bent om uit te rusten, geestelijk voedsel te ontvangen en daarna opgeladen je levensreis te vervolgen.
Kapel
Foto: www.eemvallei-oase.nl
De natuurkapel waar de events plaatsvinden is een rond, bio-based gebouw met een sedumdak. Het staat op een grasveld dat “het eiland” wordt genoemd, omdat er een gracht omheen is gegraven. De benedenruimte is ingericht volgens de tempeltheologie: er is een voorhof, een zaal (het heilige) met achterin een intiem, met een gordijn afgesloten plekje (heilige der heiligen). Via de wenteltrap kom je uit op een uitkijkplek, waar de verrekijkers alvast klaar liggen voor vogelaars.
‘Een prachtig plekje waar de hemel en de aarde elkaar raken’, vertelt kwartiermaker Lysanne van de Kamp erover. ‘In het dagelijkse leven bevinden we ons vaak tussen stenen, beton en asfalt. Hier hoor je de wind waaien en voel je het gras kietelen onder je voeten. We hopen dat deze plek een ontmoetingsplek mag worden tussen schepselen, schepping en Schepper.’
Bloesembomen in december, insectensterfte, verbleekt koraal, smeltende gletsjers… De ecologische crises kunnen je dagelijks flink overweldigen. Hoe kunnen we daarmee omgaan? En hebben we in de plaats van een rationeel of theologisch antwoord niet vooral een spiritueel antwoord nodig?
We hebben rituelen nodig om weer ten diepste te kunnen ervaren wat onze plek en rol is in de wereld en om herinnerd te worden aan het grotere geheel waar we deel van uitmaken: een prachtige schepping, met Liefde gemaakt door een aanwezige en betrokken Schepper.
Daarom organiseren Laudato SI’ Alliantie NL, GroeneKerken en A Rocha NL op vrijdag 17 een uniek rituelenweekend bij de Eemvallei Oase. Samen met geestelijk verzorgers, voorgangers en groene pioniers oefenen we met het toepassen van groene geloofsrituelen. We lanceren op vrijdag ook de Liturgische handreiking Groene geloofsrituelen – een praktische inspiratiegids met twaalf voorbeelden van rituelen om zelf toe te passen in de eigen kerk of parochie.
De Begijnhofkerk in Mechelen. Een kleurrijke cirkel van kunstwerken van Lucy d’Souza verbeeldt het Zonnelied van Franciscus: hoe alles met alles verbonden is. In die setting geef ik een lezing over integrale ecologie en Laudato Si’.
Zulke avonden trekken vaak een bont gezelschap: katholieken en protestanten, mensen uit leefgemeenschappen, wetenschappers, vrijwilligers, activisten, mensen uit de milieubeweging. Wat mij altijd weer inspireert, is niet alleen de lezing zelf, maar ook het gesprek achteraf. Zoveel mensen die vanuit verschillende invalshoeken werken aan hetzelfde bewustzijn. Integrale ecologie is duidelijk geen niche, maar een onderstroom. En soms zelfs het begin van samenwerking.
De meervoudige ecologische crisis confronteert ons niet alleen met de gebrokenheid van onze wereld, maar ook met de kwetsbaarheid van onze systemen en van onszelf. Hoe kunnen we helen?
Lange tijd verkeerden we in de waan dat rampen ons niet meer zouden overkomen. Het westerse leven had de prettige schijn van maakbaarheid. Het was slechts een kwestie van tijd totdat de wetenschap en technologische vooruitgang de grootste problemen de wereld uit zouden helpen. Dachten we. De meervoudige ecologische crisis confronteert ons niet alleen met de gebrokenheid van onze wereld, maar ook met de kwetsbaarheid van onze systemen en van onszelf. Hoe kunnen we helen? Kelly Keasberry, schreef er een inspirerend boek over: Geworteld in verbinding; een ecologische theologie voor de toekomst.
